Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

Θυμάσαι Άκη...


...που κάποτε στη Θεσσαλονίκη όλα περνούσαν από τα χέρια σου; Εγώ θυμάμαι σα χθες που έψαχνα για δουλειά και όπου πήγαινα άκουγα το όνομά σου. Ο Άκης κάνει κουμάντο στη Θεσσαλονίκη, μου έλεγαν.
Βέβαια τότε δεν υπήρχαν "γαλάζια παιδιά" Άκη. Τότε τους ονομάζανε πρασινοφρουρούς. Ήταν η εποχή όπου το κράτος μετατρέπετο σε κόμμα, και το κόμμα σε κράτος. Με τον Ανδρέα, Άκη μου. Και πολλά ακουγόντουσαν. Βέβαια εσείς όλοι ήσασταν ταπεινοί υπηρέτες του λαού. Και παραμείνατε όλοι σας ταπεινοί.
Με τα μέτρα και τα σταθμά του Beverly Hills φυσικά. Διότι για τα Ελληνικά δεδομένα Άκη μου, πολύ κονομισιά. Δε λέω, βοηθήθηκες από κει που καθόσουνα.
Μόνο που τώρα η καρεκλίτσα σου πριονίζεται. Και όλοι εκείνοι που σε στηρίζανε, τώρα κοιτάνε αλλού.
Βέβαια Άκη, εσύ δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Διότι όλοι οι Έλληνες απατεώνες της πολιτικής, είναι στο απυρόβλητο.
Όμως Άκη, μικρέ μου Άκη, ο λαός λέει "μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μη λες". Και αυτό να γίνει μάθημα σε όλους τους πράσινους απατεώνες, όταν αναφέρονται στους γαλάζιους απατεώνες. Όλοι τα ίδια λαμόγια είστε. Τυχοδιώκτες ληστές. Και όταν ο κόσμος ξεσηκωθεί, όλοι σας θα φύγετε πάλι "εξόριστοι" στο εξωτερικό. Μαζί με τον δικό σου που είναι παιδί της... διασποράς (εδώ γελάμε).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου