Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Επισήμως...ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕ.

Αυτό ήτανε λοιπόν. Μετά από δύο χρόνια απίστευτων θυσιών από τους μη έχοντες, αδιάφορης παρουσίας από τους κατέχοντες, και άπειρων αλλά και συχνών πανηγυρισμών για τις φορές που σωθήκαμε, τελικά οριστικοποιείται η σωτηρία μας. Επτωχεύσαμε. Οπότε, τι άλλο να πάθουμε;
Επί δύο έτη, οι κυβερνώντες μας, αναλωθηκανε σε ατέλειωτες αναλύσεις περί μη πτώχευσης της Ελλάδας. Πως δεν θα ικανοποιούσαμε τους κερδοσκόπους της διεθνούς τοκογλυφίας. Πως οι θυσίες του λαού πιάνανε συνέχεια τόπο. Πως οι εταίροι μας μας ευλογήσανε με τα διάφορα μνημόνια. Πως οι τεχνοκράτες των άλλων κρατών, μας βοηθούνε. Και τελικά, αφου χάσαμε τα άντα, ΤΕΛΟΣ. Και πτωχεύσαμε, και τίποτα δεν έχουμε, και βιώσιμο χρέος δεν έχουμε, και παντού χρωστάμε. Χρωστάμε περισσότερα από το 2009 που επισήμως άρχισε η περιπέτειά μας. Χρωστάμε αυτά που έχουμε, αυτά που δεν έχουμε, αυτά που θα θέλαμε να έχουμε.
Και όμως, πανηγυρίζουμε. Και αυτό διότι εσώσαμε τις τράπεζες. Τις τράπεζες που συνέβαλλαν τα μέγιστα στην δημιουργία της κρίσης. Που ενισχύθηκαν με δεκάδες δις, προκειμένου να επιζήσουν και να μας βγάλου στο σφυρί τις περιουσίες μας. Ενισχύθηκαν με τα λεφτά μας για να μπορούν ανέξοδα να μας υποθηκεύσουν το μέλλον μας.
Ακόμα χειρότερα, σε μια έξαρση δοσιλογικής υποτέλειας, οι κυβερνώντες μας, αρνήθηκαν την ασυλία μας ως κράτος για τα χρέη. Θεώρησαν (και θεωρούν) οτι η επιβίωση των πολιτών δεν εχει τόση σημασία όση η υπακοή τους στις "αγορές". Υποθηκεύσαμε τα πάντα. Ακόμα και το μέλλον των παιδιών μας. Και όλα αυτά προκειμένου τα μεγαλα αφεντικά, οι δανειστές μας να αρπάξουν το μόχθο μας. Την φθηνή εργασία μας και τον πλούτο μας. Για να κερδίσουμε χρόνο, μας είπαν Χρόνο για να μας κάνουν να ξεχάσουμε. Χρόνο για να εξασφαλίσουν τα κλεμμένα.
Όμως ο χρόνος είναι λίγος. Είναι αντιστρόφως ανάλογος με την υπομονή. Και η υπομονή με τη φτώχεια. Και τελικά, σε αυτή την εποχή, ο κόσμος ξέρει και κρίνει. Ξεπουλήθηκε μια ολόκληρη χώρα. Πτώχευσε. Τι κι αν γινότανε αυτό πριν δυο χρόνια; Θα ξεμέναμε (λένε) από ολα τα αγαθά. Παραμύθια. Το κόλπο ήταν να αλλάξουνε χέρια τα Ελληνικά ομόλογα. Να γίνουνε διακρατικά. Να μην μπορούνε να κουρευτούνε πάλι. Να μπορούνε οι αγορές να μας εκβιάζουνε πάντα.
Κρίμα. Κρίμα, διότι αυτή η Ελλάδα, έβγαζε πάντα δίπλα δίπλα Λεωνίδες και Εφιάλτες. μόνο που οι σύγχρονοι Εφιάλτες είναι πιο εμφανίσημοι και έχουνε λέγειν. Εχουν τη τηλεόραση και τα μέσα δικά τους.
Είμαι από αυτούς που πιστεύουνε στη Θεία Δίκη. Ομως, θα προτιμούσα να δω αυτούς με τα σημάδια από τιμωρία ανθρώπινη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου